Bonussen en het Kok-effect

Gisteravond zat Wouter Bos bij P&W en noemde daar het optereden van Wim Kok voor de Commissie de Wit ‘pijnlijk’ (kijk hier nog maar even mee naar de eerdere aflevering van P&W over WK).

Even pijnlijk is het feit dat de bonusdiscussie helemaal VERKEERD wordt gevoerd; ze werken immers AVERECHTS. Gelukkig valt mij nu de Rotterdamse hoogleraar gedragsethiek David de Cremer bij. Zijn stelling is: ‘Er verandert helemaal niets in de cultuur van de bankensector zolang de branche de gevangene blijft van zijn eigen geloofsovertuigingen. Een ervan is de idee dat bonussen nodig zijn om talent te motiveren of te binden. Met deze zelf gecreëerde mythe houden de bankiers zichzelf en elkaar voor de gek.’

Hij hield een aantal workshops voor topbankiers over de ambivalentie rond beloningen: ‘Ze reageerden net als Wim Kok bij de commissie De Wit. De handen ten hemel heffen en zeggen dat het de internationale druk is die hen dwingt hieraan vast te houden. Puur vluchtgedrag. Test eens hoeveel mensen écht weg gaan als ze geen bonus krijgen. Iedereen weet dat financiële motivatie niet stimuleert, enkel het kostenbewustzijn motiveert.’

Mijn conclusie is dat bonussen zo’n verkeerde moraal stimuleren dat een man als Kok, die iedereen hoog had zitten vanwege zijn morele principes, eenmaal geinfecteerd, ze alsnog gaat verdedigen.

Sic!

AddThis Feed Button