Weinig geleerd?

Van onze razende reporter Gijs van Wijk:

Zat net eventjes een rapport te lezen van de Rabobank met de titel “Heeft financiële innovatie nog toekomst?” Viel nog net niet van mijn stoel na het lezen er van.
 
Bij de Rabobank denkt men dat bij een juist beleid het financiële wonder “securitisatie” toch wel weer een mooi middel is om de welvaart te stimuleren (want het heeft ons wel welvaartgroei gebracht!). Eerst eventjes schoon schip maken, en daarna nieuwe eenvoudige kredietproducten bedenken, meer transparantie en een beter liquiditeitsrisicobeheer. Dan zou het wel weer moeten werken.
 
In mijn ogen zorgt securitisatie er alleen maar voor dat een bank constant geld kan blijven uitlenen zonder daar eigen vermogen tegenover te hoeven stellen (risico’s staan immers niet meer op de balans). Alleen heeft deze ongebreidelde kredietverlening nu immers voor de kredietcrisis gezorgd (je moet de centjes nl wel een keertje terugbetalen, want iedereen weet: “geld lenen kost geld”!
 
Ik vraag me serieus af of de auteur van dit stuk bij het innemen van de Red Pill (“You take the red pill, you stay in Wonderland, and I show you how deep the rabbit hole goes.”) niet stiekem een toverbal in haar mond heeft genomen. Ik zou zeggen, blijf er maar lekker lang er op zuigen, je ziet vanzelf alle kleuren van de regenboog (de kern is alleen hard en kleurloos):
 
Hoewel securitistatie heeft bijgedragen aan de
huidige crisis, mogen we niet vergeten dat het
ook een belangrijk ingrediënt was voor de
welvaartsgroei in de afgelopen jaren. Via
securitisatie kunnen banken beter hun financiële
risico’s spreiden, waardoor meer krediet
beschikbaar is. Hiervan profiteert het bedrijfsleven,
dat rendabele investeringen makkelijker
kan financieren, die innovatie en daarmee
economische groei kunnen stimuleren. Daarom
moeten we er voor waken niet het kind met
het badwater weg te gooien, maar we moeten
wel de lessen leren die het verleden nu aanreikt.
Om ook in de toekomst te profiteren van
securitisatie zijn eenvoudigere kredietproducten,
meer transparantie en beter liquiditeitsrisicobeheer
noodzakelijk. Maar allereerst
moet het financiële systeem schoon schip
maken. Inmiddels zijn forse verliezen genomen
en wordt de problematiek van de zogenaamde
besmette activa op de bankbalans aangepakt.
Zo hebben autoriteiten in verschillende landen
naast het verlenen van kapitaalsteun ook garanties
afgegeven voor de risico’s van besmette
kredietportefeuilles en leningen opgekocht.
De steunacties van de ECB zijn niet opgenomen
omdat die ingrepen niet aan afzonderlijke
lidstaten kunnen worden toebedeeld
Om het vertrouwen van marktpartijen terug te
winnen moet meer aandacht komen voor de
transparantie en eenvoud van kredietproducten.
Omdat verstrekte kredieten werden verpakt
in ingewikkelde en ondoorzichtige producten
was het voor beleggers lastig om kredietrisico’s
goed te begrijpen. Zij leunden voor
al op het oordeel van kredietbeoordelaars, die
achteraf bezien kredietrisico’s flink onderschat
hadden. Ratings beperkten zich veelal tot een
oordeel over de kredietwaardigheid van de onderliggende
activa en lieten het markt- en liquiditeitsrisico
buiten beschouwing. Ze zijn dan
ook geen adequaat substituut voor een eigen
risicobeoordeling. Een duidelijke communicatie
over de betekenis en beperkingen van ratings,
maar ook gestandaardiseerde en betrouwbare
informatie over de risico’s van kredietproducten
kan beleggers meer hulp bieden bij het
maken van hun beleggingsbeslissingen.
Inmiddels is duidelijk geworden dat beleggers
hogere risicopremies eisen voor minder
transparante en complexe financiële producten.


AddThis Feed Button