Passie is ....



De afgelopen week was ik in het Louvre in Parijs en verbaasde me werderom over de ‘grandeur’ van alles; iets daarvoor stonden we in de Dome des Invalides bij het graf van Napoleon en zei mijn zoon van 10: ‘wat een grote kist voor zo’n klein mannetje’.

En toch pakt zijn geschiedenis je; net zoals het ooit Martin Bril pakte, die over zijn passie in het boek ‘De Kleine Keizer’ zei:

De paradox van passies als deze is dat je enerzijds volledigheid wilt bereiken en anderzijds al bij aanvang weet dat zoiets onmogelijk is. Dat je er desondanks aan begint, is iets wat je later niet meer kunt verklaren. Misschien is het juist de onuitputtelijkheid die Napoleon zo fascinerend maakt. Je kunt er een heel leven mee toe, en dat is op een bepaalde manier geruststellend. Je bent thuis, zal ik maar zeggen, en je kunt ook altijd op stap. Het is leven in een verhaal. Alsof je eigen verhaal niet voldoende zou zijn.

En wat overkomt mij? Na het Louvre en de Dôme vorige week, gaan we in juli naar Elba!

Is passie het begin van ‘gekte’?


AddThis Feed Button