De wereld naar z'n verdommenis ...

.... omdat we niet kunnen rekenen. Uit het werk van Paul Slovic, een vooraanstaand wetenschapper op het gebied van Decision Research, blijkt dat we als mensen een ingebouwd rekengebrek hebben. Hij onderzoekt waarom we als mensen bereid zijn veel geld te geven om 1 mens te redden (we vliegen zonder probleem een kind uit de Sahara naar een ziekenhuis om een hartklep te repareren), maar beperkt of niets doen bij genociden in Rwanda of Darfur.

Wat blijkt, we kunnen niet rekenen. In een recent experiment toonde hij een een groep mensen een foto van 'Rokia'. een Malinees, uitgehongerd kind, en vroeg hen hoeveel ze bereid waren te doneren om het te redden; vervolgens toonde hij een foto van ' Rokia & Moussa' en dezelfde groep gaf op dezelfde vraag 15% minder. Bij 8 kinderen was dat zelfs 50% minder. Volgens Slovic werkt ons rekenbrein als ons gehoor of gevoel voor gewicht; als geluid al hard is horen we met moeite als het nog harder wordt en zo voelen we ook goed het verschil tussen 1 en 10 kilo, maar al niets meer tussen 30 of 60 kilo. Het vermoeden van Slovic is dat dit 'hardwired' is in onze hersenen om ons te beschermen tegen een overload aan informatie. Misschien is het daarom ook dat een business-case van €100.000 meer moeite heeft om 'erdoor te komen' dan een van €10.000.000. Dus de volgende keer als u een business case wordt voorgelegd ter beslissing, ben u er dan van bewust dat uw 'gevoel' voor grote getallen is afgenomen en wees dus extra voorzichtig.