Een gevoelige snaar?

Kennelijk een actueel thema aan de haak (zie ook hier), want vandaag vallen de pre-adviezen van de Koninklijke Vereniging voor de Staathuishoudkunde op de mat over ...... 'Private Equity en Aandeelhoudersactivisme' met in hoofdstuk 4 een 'zoektocht naar evenwicht tussen aandeelhouders en werknemers' . Bijna tegelijkertijd staat er een artikel van Robert Pozen in de Harvard Business Review van Nov. 2007 ('If Private Equity Sized Up Your Business') over hetzelfde onderwerp. Pozen geeft aan dat je op 5 terreinen kunt leren van Private Equity Funds (en ze zo in ieder geval kunt voorblijven of van je af kunt houden):
  • zorg voor niet te veel cash op de balans
  • zorg voor een optimale kapitaalstructuur
  • zorg dat het operationeel plan stuurt op maximalisatie van aandeelhouderswaarde
  • koppel variabele beloning aan de stijging van aandeelhouderswaarde
  • zorg dat management genoeg tijd en incentive heeft om aandeelhouderswaarde te maximaliseren
U ziet al dat de woorden 'maximaal' en 'aandeelhouderswaarde' licht oververtegenwoordigd zijn. Dat maximalisatie van aandeelhouderswaarde goed is voor aandeelhouders is evident, maar of dat goed is voor alle stakeholders waag ik te betwijfelen en of deze bedrijven überhaupt beter presteren als onderneming is ook nog maar de vraag. Diverse bronnen lijken te suggereren dat (zie ook ReedBusiness) bedrijven onder de knoet van aandeelhouders 'beter presteren'. De vraag dringt zich op wat beter presteren is; als de maatstaf daarvoor alleen de waarde van het (op de beurs verhandelbare) aandeel is, dan zegt dat niet zo veel. Dat is meer het speelveld van speculanten, winstjagers, verwende en verveelde analisten. Uit een recent onderzoek (22/11/2007 van professor Gottschlag voor het Europees Parlement) blijkt dat private equity fondsen (itt publiek aandeelhouders):

research showed private equity firms were longer-term investors than many listed company shareholders and more focused on growth than restructuring. He also said a survey of 1,000 buy-out case studies found 91 per cent of private equity groups had growth initiatives at the companies they bought, against only 54 per cent with restructuring initiatives.

Anders gezegd, naarmate de aandeelhouder dichter bij de onderneming staat (en er maar een of enkele aandeelhouders zijn), er meer focus komt voor groei en lange termijn! Dat bewijst mijns inziens dat de balans tussen aandeelhouders en de overige stakeholders (mn personeel) beter geborgd is als een onderneming niet beursgenoteerd is. Waarvan akte!